Soms ontstaan er door verdriet ook hele mooie ontmoetingen

Soms ontstaan er door verdriet ook hele mooie ontmoetingen

Vandaag wil ik eens een wat luchtiger en positiever verhaal delen. Want hoewel het verlies van mijn man Roderick ontzettend veel verdriet en pijn met zich meebrengt, probeer ik ook stil te staan bij de mooie momenten die het leven nog steeds te bieden heeft.

Sinds ongeveer anderhalve maand sport ik bij een nieuwe sportschool. Iedere maandagochtend ga ik rond dezelfde tijd sporten en dan is er ook altijd een groepje gepensioneerde mannen aanwezig. Een tijdje geleden raakte ik met hen aan de praat en tijdens een van die gesprekken vertelde een van de mannen dat hij een paar jaar geleden zijn vrouw is verloren.

Ik reageerde meteen met: "Hé, dan kunnen we elkaar de hand schudden, want ik ben ook weduwe!"

Sindsdien hebben we eigenlijk een hele leuke klik. En dat vind ik ergens best bijzonder. Er zit namelijk een behoorlijk leeftijdsverschil tussen ons. Maar wat ik de afgelopen jaren heb gemerkt, is dat leeftijd soms helemaal niets zegt over de verbinding die je met iemand kunt voelen.

Door alles wat ik heb meegemaakt, merk ik dat ik soms makkelijker en diepgaander kan praten met mensen die twee keer zo oud zijn als ik, of zelfs ouder. Simpelweg omdat we iets gemeen hebben wat de meeste mensen van mijn leeftijd gelukkig nog niet hebben hoeven meemaken.

Vanochtend hadden we weer zo'n bijzonder gesprek. Hij vertelde me dat hij aankomend weekend voor het eerst sinds het overlijden van zijn vrouw een date heeft.

En terwijl we daarover praatten, zei hij iets wat me echt raakte:

"Het voelt zo fijn om dit met jou te delen, omdat jij het begrijpt."

En ik dacht: ja, dat is eigenlijk ook zo.

We hoeven elkaar niet alles uit te leggen. We weten allebei hoe het voelt om je grote liefde te verliezen. Hoe ingewikkeld het leven daarna kan zijn en dat verdriet en mooie nieuwe momenten soms gewoon naast elkaar kunnen bestaan.

En dat zette me aan het denken.

Want natuurlijk had ik dit allemaal nooit willen meemaken. Ik zou er alles voor overhebben om Roderick terug te krijgen. En als ik de keuze had, zou ik zonder twijfel kiezen voor het leven dat wij samen hadden.

Maar tegelijkertijd besef ik me dat er door alles wat ik heb meegemaakt soms ook bijzondere dingen op mijn pad komen. Zoals deze onverwachte vriendschap met een man die qua leeftijd misschien wel mijn vader of zelfs opa (haha) had kunnen zijn, maar met wie ik op een heel ander niveau een verbinding voel.

En ergens vind ik dat lastig om hardop te zeggen. Want ik wil absoluut niet de indruk wekken dat er iets positiefs moetvoortkomen uit zo'n groot verlies. Of dat het verdriet daardoor minder wordt. Want dat is absoluut niet zo.

Maar voor mij persoonlijk helpt het om, wanneer het lukt, het glas halfvol te blijven zien in plaats van halfleeg.

Om niet alleen stil te staan bij alles wat ik ben verloren, maar ook oog te blijven houden voor de mooie dingen die er nog wél zijn.

En soms zit dat mooie dus in iets heel kleins. Een gesprek op maandagochtend in de sportschool. Een onverwachte klik. Iemand die zich veilig genoeg voelt om iets persoonlijks met je te delen, juist omdat je elkaar begrijpt.

Het neemt mijn verdriet niet weg. Het maakt het gemis van Roderick niet kleiner. Maar het laat me wel zien dat er, ondanks alles, nog steeds ruimte is voor warmte, verbinding en mooie momenten.

Ik weet dat iedereen anders met verlies omgaat. En dat niet iedereen dit zo zal ervaren. Dat hoeft ook helemaal niet. Dit is simpelweg hoe ik er zelf in probeer te staan.

Verdriet en geluk sluiten elkaar niet uit. Je kunt iemand ontzettend missen en tegelijkertijd nog steeds genieten van wat het leven je brengt. 

En vandaag ging ik dus niet alleen met een voldaan gevoel van het sporten naar huis, maar ook met een glimlach vanwege een heel mooi gesprek.

En ik hoop natuurlijk dat hij aankomend weekend een ontzettend leuke date heeft!