Slechte film
Het voelt alsof we opnieuw in dezelfde slechte film zijn beland als 4,5 jaar geleden. Weer is er een vliegtuig neergestort boven de Nazca-lijnen.
Net als toen verschijnen er weer afschuwelijke beelden van het wrak. En ook de berichten, foto's en linkjes naar 4,5 jaar geleden, toen onze zoon bij de vliegramp om het leven kwam, duiken overal weer op.
We proberen er zo min mogelijk naar te kijken, maar het raakt ons diep. Niet alleen ons, maar ook onze familie en vrienden. Alles komt weer heel dichtbij.
Hoe is het toch mogelijk dat de geschiedenis zich lijkt te herhalen? Dat er opnieuw niet van eerdere fouten is geleerd?
We realiseren ons opnieuw dat het ongeluk van onze zoon op elk moment weer opgerakeld kan worden. Dat is een besef dat veel pijn doet.
Je wordt er moedeloos van.
3 Reacties
Ach Anja wat confronterend. En ik snap dat het extra pijnlijk is dat er blijkbaar niet van de fouten uit het verleden is geleerd. Dat maakt de dood van je zoon extra zinloos.
Merk je dat het je erg triggert? En kan je daar goed over praten met je vrienden en familie?
Dikke knuffel!
Lieve Anja,
Wat verschrikkelijk rot om dit te lezen! Ik herken het wel. Niet uit berichten, maar wel dat ik regelmatig langs de plek rijd waar het ongeluk gebeurd is. Soms krijg ik enorme flashbacks en voelt het alsof ik weer 4 jaar terug ben (ondanks dat ik de weg pas heb gezien nadat hij overleden was).
Heel veel liefs!
Lieve Anja,
Toen ik het hoorde van dat vliegtuig in Peru, moest ik inderdaad aan jullie denken.
Ik kan me voorstellen dat het zoveel pijn en verdriet van toen oproept. Niet dat dat ooit weg is geweest, maar het was hanteerbaar.
Heel veel sterkte de komende tijd, zorg goed voor jezelf.
Lieve groet, Nel