Rouw na moord, hoe dan?

Lieve lotgenoten, 

Rouw: "een donkere periode, die voorbij gaat en je weer jezelf wordt en het leven weer oppakt. "Dat las ik deze week bij een advertentie van een therapeut........
Deze zou je toch direct om een sessie vragen, want die kan toveren en ons leven wordt weer zoals het was en alles is verdwenen als sneeuw voor de zon....
Een sprookje dus en die bestaan niet, onze nachtmerrie echter wel en die gaat nooit maar dan ook nooit meer weg.

Ik had in die hele periode een goede psychologe. Ze was heel duidelijk vanaf het begin. Ik kan me niet voorstellen hoe jij je voelt, kan er ook niet voor zorgen dat alles verdwijnt en het weer wordt zoals voordien en ga je ook niet zeggen dat alles weer goed komt. Zij ondersteunde en remde me op sommige momenten af. Ze zei dat ik sterk was, maar dat ik ook mijn zwakke kant liet zien. Ze vertelde me niet de fases van rouw, zei ook niet wat ik moest doen of juist niet. Ze hield zich afzijdig van de media, zodat ze mijn verhaal kon horen en wat dat met me deed. Ze zorgde dat ik me veilig voelde en leidde me stapje voor stapje door alle emoties en vragen die ik had en nooit beantwoord zou krijgen. 

Zonder dat ik bagatelliseer en afbreuk doe aan het verlies van een dierbare op een andere manier dan geweld/moord, wil ik jullie mijn ervaring delen hoe rouw na moord voelt na de vermissing en moord op mijn dochter Ichelle. Zonder hulp en steun van mijn psychologe, casemanager van Slachtofferhulp en lotgenoten was dit nog veel moeilijker geweest.

In december wordt het 6 jaar dat mijn dochter verdween en later werd teruggevonden. Alweer 6 jaar, nee nog maar 6 jaar. In de omgeving van nabestaanden van slachtoffers van een moord ben je nog een broekie, kom je nog maar net kijken.....heftig als je dit hoort, maar het is wel de waarheid, want ik zou iedereen graag willen zeggen dat alles goed komt, dat je het leven weer op kunt pakken waar je gebleven bent en dat de donkere periode over gaat.......

Maar alles is anders en wordt niet meer zoals daarvoor.

Twee maanden vermissing, je leeft op adrenaline, want je moet en zal je kind terugvinden. Alle scenario's, waarvan ik wist dat er maar eentje kon....niet vrijwillig verdwenen. In die twee maanden wordt er iemand gearresteerd, waarvan je vanaf dag 1 al van zei dat die ermee te maken had. Leven tussen hoop en wanhoop tot de dag dat je kind gevonden wordt....een deel dan, dus de nachtmerrie ging door tot ze helemaal gevonden was. 

Geen hoop meer, maar geen tijd voor rouw/verlies/verdriet... Uitvaart regelen, een nieuw thuis voor kattenvriendje zoeken en alle praktische zaken die direct moesten. 
Dan komt de dag van de uitvaart dichterbij. Je kind is zo verminkt en toegetakeld, dat je haar niet meer mag zien. Dus het afscheid met een dichte kist. Alles waar je doorheen gaat is onmenselijk, niet te bevatten en je overleeft dag voor dag, maar er is geen tijd. Het overleven gaat door, want je moet nog heel wat doen, huis van je kind leegruimen, haar atelier leeghalen, spullen opslaan, financiële zaken regelen, abonnementen enz. opzeggen en je moet ook nog naar je werk enz. enz. 
Dan denk je, even rust en ruimte, maar nee hoor 26 mei 2021 de eerste proforma zitting in de strafzaak, een verdachte die ontkent en het onderzoek nog in volle gang. 

Gesprekken met het onderzoeksteam, die heel erg open waren en in augustus werd verteld hoe je kind om het leven is gekomen en waar.....Het besef dat het op tien meter afstand van je moeder haar woning is....niet te bevatten en niet te geloven....schuldgevoel, angst en ongeloof, maar er telt nog maar één ding, dat mens moet boeten voor haar daden, dus gerechtigheid voor je kind staat op nummer 1. 
Op je werk gaat het niet zo goed, is het begrip van je werkgever ook wel een beetje op en wordt het tijd dat je je werk en het leven weer oppakt toch? Uit schuldgevoel, plichtsbesef ga je iedere morgen naar je werk, doe je wat je moet doen en overleef je, iedere dag.  
Dan ineens breekt het lijntje, kan je niet meer overleven en is er een vloedgolf van emoties die alle kanten op spatten. Dan ben je verlamd en het enige wat je nog kunt is je opsluiten in je veilige cocon, want buiten is alles eng, je vertrouwt niets of niemand en niemand snapt wat je doormaakt, je voelt je eenzaam. 
Maar je kunt het nog steeds niet bevatten, vol ongeloof en ontkenning en nog steeds het gevoel van niet opgeven, want er moet gerechtigheid komen voor je kind.

Zo gaat het dus maar verder, je overleeft op adrenaline met verdriet, pijn, ongeloof, angst, boosheid, wraak, opstandigheid en leven van rechtszaak naar rechtszaak, gedurende vierenhalf jaar, 17 keer in de rechtbank, gerechtshof en cassatie. Je valt en je krabbelt weer op, om vervolgens weer te vechten voor de gerechtigheid van je kind. 
Na het hoger beroep eind mei 2024 zat  “mijn taak” voor gerechtigheid erop. De verdachte was in cassatie gegaan, maar er kwam geen zitting meer, geen spreekrecht meer en werd er binnen vier muren bekeken of het vonnis op de juiste juridische manier tot stand was gekomen en ook dat zou nog wel eens een hele tijd kunnen duren. 
Samen met mijn psychologe heb ik de belemmeringen die ik nog had aangepakt en haar om advies en raad gevraagd hoe hiermee om te gaan. Het nog steeds niet kunnen bevatten en je hoofd daarover breken was de belangrijkste… Het enige wat ze daarvan zei….waarom zou je het willen bevatten? Het is niet te bevatten dus probeer dat ook niet en ga proberen het te aanvaarden, dat je het niet kunt bevatten. Die strijd ben ik aangegaan en dat maakte het iets makkelijker. Loslaten van dit soort dingen is het moeilijkste wat je moet doen en dat kost tijd en energie.  Eind dat jaar heb ik afscheid genomen van mijn psychologe omdat we allebei wisten dat ik het nu alleen kon….  

In februari 2025 kwam onverwacht snel het bericht van de Hoge Raad dat het vonnis bleef staan en de verdachte eindelijk dader werd en dat niet meer zou veranderen. Dat betekende dat er eindelijk een einde kwam aan de hele strafzaak…..Je zou denken eindelijk opgelucht en blijheid en dat was er maar het ongeloof, de angst dat het nog niet afgelopen was, zat er al die jaren zo in gebakken dat het maanden duurde voor ik durfde geloven dat het definitief was.

Al die jaren was je wel bezig met rouw en verlies, met emoties van verdriet, pijn, boosheid en alles wat je voelt, maar werd dat overschaduwd en vaak gepauzeerd door alles waar je doorheen moet als je te maken hebt met moord. 

Geen afscheid kunnen nemen van je kind was iets wat mij bezig hield en na een laatste poging door slachtofferhulp en de recherche om met schetsen van foto's na de vondst van mijn dochter iets te kunnen betekenen, in herkenning of bevestiging heb ik dat los moeten laten, want de foto's waren niet toonbaar en de schetsen bevestigden dat er van mijn prachtige dochter niets herkenbaars meer was.
Het besef dat alles veranderd is, is een gevecht. Het is aanvaarden dat ik niet meer dezelfde Miranda ben als voordien, dat alles in het leven anders is en voelt en dat het niet meer overleven moet zijn, maar leren leven met de moord op je dochter, met de persoon die je nu bent, met complexe PTSS, je beperkingen en de triggers. Dit is een gevecht voor de rest van ons leven, met ups en downs, waar wij nooit om hebben gevraagd, maar gedwongen zijn er een weg in te vinden om dit te  verweven in ons leven.