Oordeel uit, aandacht aan

Oordeel uit, aandacht aan

Heb jij te maken gehad met onbedoeld vervelende reacties uit je omgeving na jouw ervaring?

In contact komen met lotgenoten? Maak in 3 klikken een account aan.
Meld je aan of Log in

‘Waarom ga je dan ook met hem mee?’ of 'Ik zou daar nooit 's nachts alleen lopen'. Slachtoffers krijgen regelmatig met dit soort reacties te maken. Meningen en adviezen die goed bedoeld zijn, kunnen pijnlijk en kwetsend zijn voor een slachtoffer. Zo wordt het slachtoffer dubbel geraakt. Passend reageren op iemand die iets vervelends heeft meegemaakt is niet altijd makkelijk. 

Lees hier verhalen van slachtoffers die te maken hebben gehad met Victim Blaming. Herken jij dit? Laat het ons weten. Hoe meer we erover leren, hoe beter we het kunnen voorkomen.

Rileen is slachtoffer van datingfraude en niet iedereen in haar omgeving reageerde even begripvol.

Lees hier haar verhaal
Rileen

Nieuwste verhalen

  • Ik ben betrokken geraakt bij een verzekeringsfraude zaak doordat ik onder druk stond van een vriend

    ter goede trouw heb ik toen een schadeformulier vervalst.

    Nu heb ik,er alles aangedaan om in contact te komen met de verzekraar maar deze weigert.

     

    tevens heb ik zelf een afspraak gemaakt met de politie tegen mijn aangifte, die er wel is, maar ik nog niets van weet.

    Maar ik wil graag alles kosten betalen en schikken hoe nu verder

  • Hoi allemaal,

    Ik moet mijn hart even luchten omdat dit nou al de zoveelste keer is.
    Een huisarts die niet mijn kant van het verhaal aanhoort, mij al zonder pardon uitblaast met 'ja jij haakt af' gebaseerd op geen inhoud van mijn kant.

    Nou probeer ik met man & macht een bredere aanpak te genereren maar krijg ik agressie vanuit ondersteuningscoach. Ik heb duidelijk benoemd dat ik niet tevreden ben met mijn indicatie en ze gaan maar binnen in dat kader door. Ik krijg hierdoor nog steeds te maken met onderschatting en dat kan ik niet.

    Nu krijg ik ineens een coördinator die zich uitspreekt zonder mij gesproken te hebben, zegt ineens dat zij niets kunnen doen met verhuizen (wat ik overduidelijk weet) baseert zich op gissen vanuit de medewerker. Krijg hier het idee dat ze al gelijk aan de kant van medewerker zit. Voelt alsof ze mij willen overwalsen (misschien juist door IQ op papier denken dat te kunnen maken?) Ik kan bellen maar dat is teveel en voelt niet echt fijn nu op deze manier.

    Nu krijg ik ineens van de medewerker een uiting waar ik agressie in lees.
    “Wil je dat mijn coordinator nou contact met je opneemt of niet? “   (dit al binnen 10 min, dus voelt wat opgefokt)

    - Alles gaat via diezelfde medewerker waar ik de klacht over heb.  Er wordt dus helemaal niet gepraat met mij. 
    Standvastig antwoord coordinator "staat gewoon in lijn met kan & mag doen"  Nou nee, ik vraag eerder duidelijk om ook mee te helpen met huishoudster en indicatie, wordt niets mee gedaan, het is alleen wegschuiven. Zo'n gemeentelijke organisatie zou niet mogen bestaan en gaan buiten het boekje. 

    Ook krijg ik te horen dat “andere medewerkers het net zo zouden doen” Dit zet je als ware met een groep tegen je en ervaar ik als intimidatie. Behoud het even tussen client en medewerker.  

    - Nadeel is dat dit mij dus meer is overkomen, dat er wordt gegooid met 'meer medewerkers hetzelfde zouden doen'  het voelt zo intimiderend en zet je vast om nog verder hulp te vragen omdat je de ander dan niet meer kunt vragen (want die doen hetzelfde) Het voelt zo dat een groep tegen je wordt gegooid. Het zet je tegen de muur.   Ook dat een medewerker mij ineens mag negeren en geen leidinggevende krijgt waardoor ik de ondersteuning uit mijzelf moest stoppen maar dit voelt alsof ze mij geheel in het nauw drijven.

    Zelf heb ik ook geen netwerk en zit ik in een Burn-out, vraag ik hulp om huishoudster maar wordt opzij geschoven, inhoud wordt niet gewaarborgd.

    Ik vraag hier aandacht voor omdat het mij eigenlijk zoveel is overkomen en wel grensoverschrijdend is maar dus ook intimiderend.
    Wat mij als iemand met WLZ enorm vast in de maatschappij laat zitten en mij hierdoor niet kan "persoonlijk ontwikkelen"

    Groetjes.
     

  • Hallo,

    Ik wil eventjes wat kwijt over mijn laatste 8 jaar. Ik was destijds getrouwd en had een dochtertje van 2 en de tweede op komst. Helaas ben ik door o.a. Veel stress om me heen thuis en op mijn werk in een Burn-out terecht gekomen. Hier heeft zich een stoornis ontwikkeld (bipolaire variant met waandenken). Door mijn gedrag destijds, zonder geweld, vertrok mijn hele directe omgeving. Inclusief mijn ex-vrouw met kind. Zonder afscheid te kunnen nemen van m’n dochter. Mijn ziektebeeld is destijds helemaal misbruikt door mijn ex-vrouw om onze kinderen voor zichzelf te houden. Vader, ik dus, werd geheel buiten gesloten. Mede mogelijk gemaakt door haar advocaat, rechtbank en raad van kinderbescherming. Ik moest me laten behandelen eer ik weer omgang zou mogen aanvragen. Goed dat inzicht was er dus niet door de stoornis. Door kwade (bedreigende) e-mails en overtreden contactverbod kwam ik uit een 3 jarig dakloos bestaan eindelijk in een hulptraject terecht. Helaas eerst via een staatshotel. Uitgezeten en door naar de klinieken. Geen probleem want ik werd geholpen. Nu 3,5 jaar later ben ik godzijdank hersteld en zijn er geen stoornissen meer aanwezig. Alles verkeerd in remissie en stabiel zonder medicatie. Nu ruim 2 jaar schat ik zo ongeveer in. In deze tijd heb ik kunnen sparen om zo een advocaat te kunnen bekostigen wat voorheen nooit mogelijk was. Dat is dus de voorgeschiedenis. 
     

    nu is wel een feit dat ik zwart-op-wit kan aantonen dat gedurende al deze jaren mijn ex-vrouw dus zich steeds bemoeide met mijn leven aangaande de behandeling(en). Continue contact zoeken met de kliniek waar ik verbleef om zorgen te uiten en voor behandelaar te spelen. Zij meent dus dat ik voor het te zien krijgen van mijn kinderen levenslang aan medicatie moet zitten en niet stabiel genoeg zou zijn omdat ik nog zogenaamd in een “stabiele” omgeving verkeer. Terwijl ik verlof heb opgebouwd inmiddels van 12 uur per dag. Op punt sta door te stromen naar de volgende fase in mijn traject. Begeleid wonen ivm de dakloosheid van voorheen. Veiligheid inbouwen dat je niet op straat komt te staan zeg maar. Het OM heeft ze ook schriftelijk gevraagd om haar op de hoogte te houden van mijn reilen en zeilen, inclusief de kliniek. De kliniek ging daar gelukkig niet in mee ivm privacy medische dossier. Daarnaast vond m’n psychiater het absurd. Het mooiste van alles dat ze zelf slachtofferhulp ingeschreven heeft en die noemen haar een “hele sterke vrouw”. Gelezen in de zittingsdocumenten. Je zieke ex-man in nood “afmaken” oogt kennelijk zo tegenwoordig. Ik praat mijn e-mails niet goed laat dat duidelijk zijn. Het zijn meer de acties na mijn herstel. Al die tijd (nu 4 a 5 jaar heb ik haar en de kinderen) met rust gelaten. 
     

    Nu is a.s. Donderdag (8 september) de voorlopige voorzieningen zitting aangaande de omgang aan orde. Later wordt gezamenlijk gezag en de wettelijke verplichte informatieplicht (documenteren) behandeld maar daar kan een jaar overheen gaan.

    Ik heb er een goed gevoel bij, maar de acties van mijn ex-vrouw zitten mij erg dwars. Ik heb geen wrok of haat, want ik sta daar gelukkig boven. Toch zie ik het als iemand die mij stress wil bezorgen om emoties uit te lokken of een terugval te bewerkstelligen. Kan het niet goed plaatsen wat ik hier mee aan moet.

     

    Heeft iemand dezelfde ervaringen of eventueel tips of ideeën/suggesties wat hier mee aan te moeten? Ik hoor het graag. Het gaat je immers niet in de koude kleren zitten.

    p.s. Volgens de vertrouwenspersoon van de kinderbescherming mag een ziektebeeld geen belemmering zijn bij een omgangsregeling. Hoor ik ook pas na 8 jaar.. 😬

Groepen per incident

Publieke groepen (1)

Oordeel uit, aandacht aan

Lotgenoten 15 verhalen89 leden

Besloten groepen (0)

Geen groepen gevonden

Mensen die een ingrijpende gebeurtenis meemaken krijgen vaak te maken met opmerkingen die overkomen als een beschuldiging. Bijvoorbeeld door instanties, maar ook door familie en vrienden. Dit wordt victim blaming genoemd. Zulke opmerkingen kunnen gevoelens van schuld en schaamte bij de ander versterken. Leer in deze video hoe victim blaming in een gesprek eruitziet, én hoe je het kunt voorkomen.

Bekijk de video
Victim Blaming

Wat zijn voorbeelden van victim blaming?

  • Waarom heb je niets gedaan om het te stoppen?
  • Ben jij ‘s nachts door dat park gefietst, in je eentje?
  • Wie springt er dan ook tussen twee vechtende mensen in?
  • Wie trapt er nou in zo’n nepmail?
  • Waarom heb je zomaar geld overgemaakt naar die persoon?
  • Wees maar blij dat het niet erger is
  • Je bent ook veel te lief, je moet meer van je afbijten
  • Je weet wel dat het doen van een valse aangifte strafbaar is?

Hoe kun je victim blaming voorkomen?

Misschien heb je ook weleens gedacht: zou de ander zelf een aandeel hebben in wat er is gebeurd? Toch is het goed om te beseffen dat een slachtoffer nooit verantwoordelijk is voor wat er is gebeurd. Alleen de dader is daarvoor verantwoordelijk. In plaats van kritische vragen te stellen, helpt het een slachtoffer veel meer om erkenning te krijgen. Dit doe je door:

  • actief te luisteren zonder een oordeel te vellen;
  • weg te blijven van de vraag waarom iemand iets wel of niet heeft gedaan;
  • ruimte te geven aan de gevoelens van de ander.