Wat betekent veiligheid voor jou?

Naar de lotgenotengroep ‘Voor slachtoffers van geweld’
19 juli 20228 reacties244 weergavenPublieke groep
Eva Landelijk Lotgenoten Coordinator
Eva | Landelijk Lotgenoten Coordinator Slachtofferhulp Nederland

Hét slachtoffer bestaat niet: ieder slachtoffer beleeft de gevolgen van een ingrijpende gebeurtenis op zijn of haar eigen manier. Wat slachtoffers gemeen hebben, is dat je als slachtoffer bent geschonden in je (gevoel van) veiligheid. Daarom is het zo van belang dat instanties, mensen en omstandigheden waar je in de nasleep van die ingrijpende gebeurtenis mee te maken krijgt, jou veiligheid bieden. Zowel binnen als buiten de strafrecht- en zorgketen. Zowel voor, tijdens als na een strafzaak. En ook media, hulpverleners en je eigen sociale omgeving kunnen een rol spelen in het bieden of schaden van een veilig klimaat voor jou als slachtoffer.

Het bieden van een veilig klimaat voor slachtoffers is maatwerk en tegelijkertijd veelomvattend. Wat het ene slachtoffer veiligheid biedt, ervaart een ander misschien als onveilig. Ook is het niet vanzelfsprekend, denk aan de recente media ophef rondom uitspraken van Johan Derksen en de misstanden in de sportwereld en de discussies rondom de uitbreiding van slachtofferrechten.

Daarom zijn wij benieuwd: wat betekent veiligheid voor jou? Wanneer en bij wie voelde jij je veilig na de ingrijpende gebeurtenis die jij hebt meegemaakt? Waarom voelde je je toen veilig, wat was belangrijk voor jou? En wanneer, bij wie voelde je je niet veilig? Kun je zeggen waarom dat zo was? Laat je reactie hieronder achter in de comments. Dat helpt ons om beter aandacht te vragen voor het belang van veiligheid voor slachtoffers, bijvoorbeeld tijdens de summer school Victimology 2022 die over veiligheid van slachtoffers gaat.

Reageren op dit verhaal?

Als lid van de Lotgenoten Community kun je in gesprek gaan met andere leden. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

8 reacties

Naast lotgenoot nu ook ambassadeur
Steven | Ambassadeur

Veiligheid is niet alleen persoonlijk maar ook zeer wisselend. Zit je goed in je vel, omringd door vertrouwde mensen maar komt er iets in de media wat je raakt dan kan heel het moment onveilig worden. Hetzelfde man andersom natuurlijk. Je ziet iemand die je doet denken aan bijvoorbeeld je dader. Je dissocieert en voelt je erna rot en angstig, maar vervolgens zie je de foto op de achtergrond van je telefoon en word je gerustgesteld en komt de veiligheid terug.

Veiligheid is moeilijk te omvatten omdat er zoveel verschillende factoren in mee spelen. De ene keer de één de andere keer wat anders.

Zo kan een bepaalde zin je helemaal niet raken maar door de klemtoon net ergens anders op te leggen je helemaal van streek brengen.

Dus wat is veiligheid? Ik denk vooral een optelsom van factoren waarbij de geraakte emotie heel zwaar weegt (zowel positief als negatief).

Voor mij persoonlijk: de wetenschap dat ondanks dat ik ne wel eens onveilig zal kunnen voelen ik de regie heb over mijn eigen veiligheid en dus weer terug kan keren naar die veiligheid, al is dat misschien niet altijd direct op dat moment.

Daarnaast ben ik van mening dat negatieve emoties voelen ook niet altijd slecht is. Doordat ik me soms onprettig of onveilig of zoiets voel betekent ook dat ik waardering vind in de veiligheid die ik op andere momenten wel ervaar.

Hopelijk is het een beetje te volgen zo 😁

Login om te reageren
Anoniem (niet gecontroleerd)

- Steun hebben van omgeving, begrip hebben voor emoties die je hebt waarin rekening moet worden gehouden met dat het voor een ander 'irrationeel kan overkomen' maar voor iemand die trauma/PTSS heeft echt kan zijn/voelen omdat men zich nog onveilig voelt, vanwege hyperalert voor omgeving/situaties/mensen kan zijn en hierin de tijd voor moet worden genomen.

- Oppassen voor opnieuw traumatiseringen, geen stiltebehandeling/negeren want dit veroorzaakt opnieuw trauma/angst/verdriet/depressie en zelfs boosheid(trigger traumaresponse wegens overlapping oorzaak mishandelaar die stiltebehandeling als onderdeel heeft gedaan , brengt opnieuw pijn) Ik heb hier veel te maken gehad met instanties (zelfs hulpverleners die met het psyché werken/{huis}artsen) terwijl stiltebehandelingen opnieuw onderdeel is van psychologisch mishandeling en is daarom heel schadelijk. Ikzelf merk dat de maatschappij in mijn ervaring steeds vaker dit doet en niet beseft hoe schadelijk dit kan zijn, ondermijnt jouw waarde als persoon en niet weten wat je hebt gedaan stress kan opleveren, ondermijnt jouw doelen/visies/gevoelens vanuit persoonlijkheid.

- Ook duidelijkheid bieden en niet altijd verwachten dat iemand gelijk kan antwoorden door blokkering in gevoelens of moeilijk onder woorden is te brengen, dat herstel een langzaam en lang proces is en dat ' tijd nemen en aandacht 'hoe het gaat' belangrijk is/noodzakelijk zijn. Dat pijnlijke herinneringen niet tegelijk komen maar ongeregeld naar boven kunnen komen, dat confrontatie teweegbrengt en dat uitleg in het begin dus nog niet compleet kunnen zijn omdat vanwege psychische/narcistische mishandeling het soms moeilijk te duiden en onder woorden is te brengen/vinger op te leggen, concentratiegebrek/wattig in het hoofd zorgt ervoor dat vertellen ook een hele opgave kan zijn en black-outs kan geven.

Ook dat boosheid ook een emotie is, ook uit verdriet en in het nauw gedreven voelen.

Login om te reageren
Anoniem (niet gecontroleerd)

Vraag mij af waarom ik genegeerd wordt.

Login om te reageren
Liz-8

Het niet mogen zelfverdedigen voelt ook ontzettend onveilig, dit namelijk door politie zowel politierechter waar ik geen enkel teruggave heb gehad en dus niet mogen terug antwoorden-spreken/zelfverdedigen. Hierdoor kan ik dus ook niet weten in beide gevallen wat de mishandelaarster heeft gezegd en langdurig heb ik me dus niet mogen zelfverdedigen en dit is nou juist bij "verborgen narcisme" heel belangrijk omdat diegene vaker valse beschuldigen heeft getoond/lastercampagne en dit maakt de 'secundaire victimisatie' ook weer erger, je krijgt het gevoel van dat belangrijke overheidsinstantie ook 'soort van' meevoeren met diegene. Eerst al bij het monddood maken/coercive control vanwege monitoren hoe comminicatie verloopt met dwang waar ik dus niet meer het aanspreekpunt was en 'achet de rug om' ook met valse beschuldigen, ook over mijn emoties/gevoel bij dus een andere hulpverlener van een overheidsinstantie en dus daarna politie en rechter. Voor mij is ontbreken rechtvaardigheid dus onveiliger en maakte mijn wantrouwen in politie en het recht terwijl ik hulpverlening ook al moeilijk vond omdat dit ging om een hulpverleenster die mij narcistisch mishandeld heeft en dit maakt het maatschappelijk gevoel dus heel omvangrijk. Zowel maakt ook dat diezelfde maatschappelijk onveiligheid nog steeds blijft hangen en dat ik terugkerende verdriet en zelfmoordgedachten hebt. En eigenlijk 3x niet mogen zelfverdedigen want gaande mishandeling lukte ook al niet met een andere hulpverlener door te komen, ook wegens meedoen/flying monkey (voelt ook als een tweede mishandelaar)

Mijn onveiligheid is omvangrijk en maatschappelijk, en eigenlijk net wat men hieronder zegt: weet ik niet meer wat veiligheid is, ik moet ook naar mensen toe die sowieso niet veilig voelen.
- ik krijg een nieuwe hulpverlener maar het blijft van binnen angstig in mij en ik ben helemaal geen wantrouwig persoon en heb nu het gevoel dat wel te moeten wezen om mij maar veiligheid te gunnen maar dat wil ik helemaal niet op die manier, de manier dus dat ik conversaties moet gaan bewaren voor mijn gevoel om eventueel later bewijzen te hebben. Het voelt dus al op tenen lopen bij de mishandeling en jezelf verloren te hebben maar ook nog jaren erna (en nog steeds in het heden) Ik voel me namelijk onterecht bestraft en behandeld, ik was juist diegene die 'gezond gehandeld heeft' en ook dat voelt wreed, namelijk iwou ik steeds een wederzijds gesprek voeren, rekening houden met haar/nader tot elkaar komen, proberen te stoppen met contact, duidelijkheid willen en niet krijgen, en ze luisterde ook niet naar professionele personen/tot twee keer toe en zat ik al gauw in het begin in een traumaband. Onveiligheid kan dus ook pas later komen wanneer je ziet wat er is gebeurt is maar in de mishandeling zelf niet tevens dat het heel subtiel is verlopen. En dus tijd nodig heeft, anderhalve maand te geven voor de rechtspraak terwijl de brief ineens krijgen bij de voordeur (geen politie die dit gemeld heeft) en in shock raken is dus pas later ook onveilig gaan voelen, soms heeft het een "vertraging" zeker wanneer je alleen en geisoleerd bent geraakt juist door de mishandelaar en het je eerste keer is, uitgeput bent (ook door dader) niemand die dan omkijkt met dus in shock/PTSS.

Login om te reageren
Liz-8

Maar ook mensen die met "çapslock typen" geeft mij een trauma-herbeleving omdat dit schreeuwerig is, een gevoel van harde toon en "in your face" gevoel wat overweldigd. Het is dominant dus een overlapping. Dit geeft dus ook een onveilig
gevoel. Daarnaast: vooral wanneer het groot/overheersend wordt gemaakt,,zoals 'en vele met mij of eindigt/of gooit met 'en nog veel meer' (wat dan'een passief-agressieve manier is dat veel aan jouw/iets mankeert zonder onderbouwing/duidelijkheid' - echo van onbehagen omdat je iemand achterlaat met wat jij niet weet wat/hoe en geeft je een gevoel mee dat je onbekwaam bent/vanalles op je afgestuurd wordt/gemeen voelt 'dat je nog meer niet weet/dommig gevoel geeft. Wat mijn vader dus ook jarenlang tegen mij deed om misbruik te maken van vanuit mijn normale/authentieke wijze en terugspeelde om te kwetsen/wist waar hij mij mee kon raken. Maar ook bijvoorbeeld ' nog meer mensen zeiden dit tegen mij/of kunnen dit ook gewoon' voelt het alsof er een pestclubje/groep tegen je wordt opgezet tegen 1(mij dus), en het niet weten dan 'wie diegene zijn' geeft een onveilig gevoel (kom je die tegen?, wonen die dichtbij? veroordelen die mij dan ook, waar zijn ze?) - niet vanuit alleen 'eigen mening' zeggen. Dit werd tevens bij mij gebruikt vanuit ouders wanneer ze mensen gingen vergelijken en dat voelt ook onveilig omdat ze je vragen om anders te {moeten} zijn en niet jezelf/niet als 'eigen ik' zien/ook soms met familieleden. Het groot maken met niet alleen jezelf is intimiderend/dominantie tonen.

Login om te reageren
Default profile image
Grumpette

Om heel eerlijk te zijn, ik weet niet meer hoe veiligheid voelt.

Onveilig is eenzaam, ook al weet je dat er mensen zijn die om je geven
Als mensen niet kunnen begrijpen en uitleggen niet alleen voelt alsof je een andere taal spreek, maar dat ook nog doet vanachter een hele dikke glazen wand.
Onveilig zijn de stigmas, de vooroordelen, het bagatelliseren en soms zelfs ontkenning van.
Het gebrek aan gerechtigheid, maar vooral het het gebrek aan verontwaardiging.
Onveilig is als niemand het voor je opneemt als je het zelf niet kan, en als men het je kwalijk neemt als je het zelf probeert.
Onveilig is geen rust kunnen vinden, geen ruimte voor jezelf, en constant op spanning staan.
Wanneer je keer op keer in de steek gelaten word, op het moment dat je het het hardst nodig hebt, door juist diegenen die je zouden moeten helpen, die soms zelft betaald krijgen om te helpen.

Login om te reageren
Default profile image
Vonnie

Mooi verwoord! Sterkte lieverd

Login om te reageren
Default profile image
Vonnie

Voor mij, slachtoffer van geweld door mij vriend, die mijn kaken brak in het buitenland.
Is veiligheid moeilijk te vinden.. het stomste is dat ik het bij HEM heb geprobeerd terug te zoeken!! Ik ben daarom nog steeds boos op mezelf! Waarom heb ik hem nog kansen gegeven? Ik begin nu in te zien dat het een narcist is. Veiligheid vind ik moeilijk te vinden, ik heb het gevoel dat iedereen me stom vind ( door mijn keuzes ) hij heeft me uiteindelijk gedumpt voor een andere vrouw, wat een slecht verpakt cadeautje is voor mij 🙏 ik voel me ontzettend eenzaam in mijn verdriet ( van het gedumpt worden terwijl ik hem vergeven had ) de twijfel aan mezelf is groot, ik hoop veiligheid te vinden bij lotgenoten 🙏

Login om te reageren