Omgaan met destructief gedrag

6 reacties
2
134 weergaven

Hallo,

Ik vraag me af of jullie ervaring hebben met destructief gedrag van de mensen die je helpt, 
Ik help meerdere mensen en loop vaak tegen destructief gedrag aan, overmatig drinken, drugsgebruik, automutilatie, enz.

Een van mijn mensen drinkt iedere keer als ze getriggerd word, en niet een glas, maar flessen, en vaak gaat ze savonds dronken in het duin wandelen met haar chihuahua. Dit vind ik erg zorgelijk, want als ik haar zie dan kan ze amper op haar benen blijven staan. Ze is al slecht in gezondheid, en dit maakt het niet beter. Ook mixt ze vaak haar pijnstillers of slaappillen met alcohol, waardoor ik al een aantal keer politie en ambulance heb moeten laten komen om te voorkomen dat er erge dingen gebeuren. En we hebben zelfs een camera in haar woonkamer (haar eigen idee) waardoor ik altijd kan kijken hoe het gaat daar. Ik probeer haar zoveel mogelijk te beschermen tegen zichzelf en probeer alternatieven te zoeken voor het drinken, het uitzetten van het gevoel. Maar zij vind dat erg moeilijk. En ik begrijp dat. De wens om niet te voelen. 

Een van mijn jongere slachtoffers doet aan automutilatie op verschillende manieren. Ik probeer haar altijd te helpen om alternatieven te zoeken, en dat wil ze zelf ook graag, maar ze vind het moeilijk om hulp te vragen op het moment dat ze het nodig heeft. Nu heb ik zelf ook ervaring met automutilatie in het verleden en een gelijk soortig verleden. Ik begrijp haar goed, en ik begrijp ook goed dat ze zich schaamt, schuldig voelt, en het gebruikt om de mentale pijn om te zetten in fysiek.

Mijn vraag is, hebben jullie hier ook ervaring mee? Wat zijn de dingen die jullie doen om de slachtoffers te helpen minder destructief gedrag in te zetten? Hoe gaan jullie om met het gevoel van verantwoordelijkheid als het mis gaat? Hoe houd je de gezonde grens voor jezelf, zodat je kan helpen maar niet zo dicht betrokken raakt dat hun pijn jou meetrekt naar beneden?
En ook, hoe overtuig je je slachtoffer van het feit dat hij of zij er gewoon mag zijn, dat hij/zij hulp mag vragen, aannemen, ruimte in mag nemen, en het niet alleen hoeft te doen. Hoe doordring je het schaamte/schuld gevoel? 
Hoe kan je je mensen helpen geloven dat ze er echt mogen zijn, en dat ze niet vies, slecht, stom, dom, minderwaardig zijn?