Mijn verhaal

Terug naar lotgenotengroep ‘Voor verkeersslachtoffers’
13 september 20211 reactie99 weergavenPublieke groep
San

Hallo lezers,

Na vandaag een bezoek te hebben gehad van een vriendin heb ik toch maar besloten om mijn verhaal te delen.

Op de 28 juli 2021 heb ik helaas een auto ongeluk mee gemaakt. Ik stond op een steile heuvel stil te wachten met knipperlicht naar links aan tot ik als bestuurster van mijn auto mijn weg kon voldoen naar links. Van rechts kwam niets aanrijden en van links was een auto waarvan de bestuurder zijn rechter knipperlicht aan had en een schijnbeweging naar rechts maakte waaruit ik concludeerde dat ik stapvoets kon oversteken om mijn weg te vervolgen naar links en de bestuurder van de andere auto naar rechts ging de steile heuvel af.

In een fractie van een seconde zag ik nog het rechterlicht knipperen van de andere auto maar in plaats van rechts af, ging hij rechtdoor. In mij op kwam de gedachte: dit wordt een botsing en heb mij met heel mijn lichaam schrap gehouden en ging met mijn lichaam al wat meer naar rechts van de bestuurdersstoel. Ik voelde aan dat de botsing op het gedeelte zou komen bij mij.

Van de botsing zelf weet ik niets meer, wel dat ik de bestuurders kant wou uitstappen maar dat dit niet kon omdat die andere auto erin was gereden. Ik over de versnellingspook ben geklommen om op de passagierskant te gaan zitten. Daarbij kwam de bestuurder van de andere auto naar mij toe met de woorden: wat doe je nou meisje? Ik zei: wat doe ik nou? Jij had je rechter richtingaanwijzer aan en in plaats van af te slaan ging je rechtdoor. Maar dan nog zei hij???!?!?!? Dat we onze auto's maar aan de kant moesten zetten om het verkeer vrij te maken. Ik zei dat gaat niet lukken maar je moet 112 bellen. Toen hoorde ik hem bellen met de woorden: (mijn naam) is op mij ingereden. Ik zei: je bent op mijn ingereden. Toen de politie er was deed 1 agent het verkeer en een andere agent kwam naar mij en zei: het is alleen de schrik volgens mij en heb je verder niks. Dit omdat er aan mijn buitenkant niets te zien was. Ik had aangegeven dat de linker zijkant van mijn hoofd zeer deed. Toch werd er niet verder naar gekeken en werd ik gevraagd om mijn auto uit te stappen om zo in te stappen in de politie auto die mij naar huis zou brengen. Let wel: zonder begeleiding van de agent want hij liep voor mij. Ik duizelde. Eenmaal thuis ving mijn dochter mij op. Werden de klachten van hoofdpijn en misselijkheid erger. Ik heb toen de huisarts gebeld waardoor ik daar heen moest komen. Door de spoelende regen ben ik met mijn dochter naar de huisarts gelopen. ( ik die net een auto ongeluk had gehad). Eenmaal daar, gezien mijn klachten en het protocol is een Neuroloog gebeld en die vond het nodig dat ik alsnog met de helikopter naar het ziekenhuis kwam voor onder andere een hersenscan. Dus de dienstdoende ambulancedienst werd eerst gebeld om mij naar het heliveld te brengen ( ik woon op een Waddeneiland). Daar kwamen 2 ambulance broeders waarvan 1 zei: verdorie ik heb nog gevraagd aan de politie agent als er medische hulp nodig was want ik reed daar in mijn vrije tijd toen het ongeval had plaats gevonden. Dat was volgens de agent niet van toepassing waardoor hij zijn weg vervolgde. Hij zei hij ik nu maar gewoon gaan kijken ondanks de agent dit had gezegd. Eenmaal in het ziekenhuis heb ik een scan gehad van mijn nekwervels maar niet van mijn hersenen omdat een arts vond dat de testjes wel goed waren. Terwijl ik met mijn mondkapje daar op nog zei dat mijn vinger niet mijn neus raakte maar mijn lippen. Dat de klap wel mee was gevallen gezien het minimale letsel???!? In de avond was ik weer thuis en kreeg ik een mail dat ik een hersenschudding had. De dag erna naar de politie geweest omdat er ook een getuige zou zijn geweest. Het bleek dat de bestuurde van de andere auto niet zijn rechter knipperlicht aan had maar zijn gevaren licht. Buiten om het feit dat dit niet zonder reden mag en deze bestuurder bekend staat om zijn rijgedrag voelde ik me enorm *** omdat ik dacht hoe kan ik dit niet gezien hebben. Bij het navragen bij de garage is mij gelukkig verteld dat wie dan ook op die heuvel staat er nooit het linker licht van de gevaren lichten kan zien gezien de steilheid van de heuvel. Dat de garage mensen zelfs daar hun gevaren lichten om die reden uit doen als ze daar moeten rijden. Daarop heb ik ook een melding gemaakt bij de Gemeente om het plaatsen van verkeersspiegels op dat punt. Tot op heden geen gehoor. De politie heeft me ook verteld dat ze werden gebeld dat ze de hulp van de Ambulance broeder hadden moeten accepteren gezien ik alsnog naar het ziekenhuis ging maar hun vonden dat hij uit zichzelf ondanks wat de politie agent zei had moeten kijken. Ik heb gezegd dat ze dat zelf maar moeten uitvechten.

Ik heb een paar keer fysiotherapie gehad voor mij linkerzijkant omdat de klap was opgevangen door de linker bovenkant van het lichaam. Daar werd ook gezegd dat al zie je niets aan de buitenkant van het ongeluk, in mijn lichaam wel een klap heeft gehad. Stijfheid nek, schouder, arm. Tevens heeft er een verpleegkundige van de Neuroloog gebeld. Waardoor ik aangaf dat mijn hersenen al heel wat te hebben verduren gehad van jongs af aan ( depressies, aangezichtsverlamming, burn-out) waardoor ik in combinatie dan toch een hersenscan wou. Ook al zou ik schade hebben dan kon ik er toch niets aan doen.. Nu ben ik zover dat ik het wel wil omdat ik dan mocht er eventuele schade zijn dingen wellicht beter zou kunnen plaatsten waarom dingen minder lukken en emoties kan plaatsen. Tevens vond in dit gesprek plaats meer dat ze zorgen maakte dat ik depressief zou worden terwijl ik meerdere malen had aangegeven dat dit hoefde en als ik zelf iets daarvan zou ervaren mijn huisarts zou inschakelen. Uiteindelijk kreeg ik een samenhangende brief en wat schetst daar mijn verbazing: dat mevrouw had geschreven dat ik een auto ongeluk had gehad met onderliggend depressies…ZUCHT. Weer contact gezocht met dat ik een rectificatie wil met het woord GEHAD erachter.

Nu ben ik weer opbouwende met werken en ik merk dat het me zwaarder valt.  Waarbij ik wel mijn grenzen aangeef. Tevens merk ik dat ik lusteloos, onrustig, emotioneler begin te worden. Gelukkig heb ik ook handvatten om stabiel te blijven maar ik vond het toch goed om dit ook met lotgenoten te kunnen bespreken. Ik kom tot realisatie dat er teveel is misgegaan maar ben geheel dankbaar dat ik op aarde in dit lichaam met mijn naam mag zijn.

San

Reageren op dit verhaal?

Als lid van de Slachtofferhulp Community kun je in gesprek gaan met andere leden. Deel jouw eigen ervaringen, ondersteun andere slachtoffers of stel vragen.

1 reactie

Hanne89

Wat een verhaal! Fijn dat je het deelt en dat je er toch stabiliteit hebt mogen vinden. Heel veel sterkte verder nog!

Login om te reageren