Mishandeling, poging tot doodslag en afpersing

Solar • 24 februari 2021
0 reacties
2
76 weergaven

Afgelopen vrijdagochtend kreeg ik de schrik van mijn leven. Ik ben opgenomen in een kliniek voor anorexia, vrijdagochtend belde mijn zus mij. Ze vertelde dat P. een vriend van ons, die geen onderdak had en dus mijn huis had gekregen zolang ik in de kliniek zat, haar ernstig mishandeld heeft.

Ik ben direct weggegaan uit de kliniek om naar haar toe te gaan. Toen kreeg ik het hele verhaal te horen.

Mijn zus is ontvoerd, in mijn huis gezet. P. was helemaal doorgedraaid door drugsgebruik (volgens politie), hij had bommen gemaakt, overal lag cocaïne, wiet en ghb. 
P. heeft een stenen schaal van 2 kilo kapot geslagen op het hoofd van mijn zus. Vervolgens is mijn zwager gebeld, videobellen. P. heeft een wapen tegen het hoofd van mijn zus gehouden, en onder de dreiging van moord eiste hij dat mijn zwager 2000€ ging halen, samen met de handlanger van P., N. Mijn zwager heeft dit gedaan. Mijn zus heeft geprobeerd weg te komen, en P. heeft haar zo hard tegen de muur gegooid dat ze haar elleboog heeft gebroken. 
Toen mijn zwager en N terugkwamen kreeg mijn zwager het pistool tegen zijn hoofd. Mijn zus had een mes op haar keel. P en N hadden mijn strijkijzer gepakt, en mijn zwager gedwongen om nog meer geld af te halen, anders zouden ze het strijkijzer op mijn zus zetten. Mijn zwager heeft dit gedaan. Toen ze terug kwamen hebben P en N beide weer onder schot gehouden en gedwongen om de auto sleutels van mijn zwager en de auto papieren af te geven. Mijn zwager heeft dit ook gedaan, en zo zijn P en N op de vlucht gegaan.

Mijn zus en zwager gingen naar onze schoonouders, daar hebben ze de politie gebeld, beide zijn gehoord, schoonouders en ik ook.

Mijn zus is doodsbang. Ik heb zelf in het drugs wereldje gezeten en heb dit ongeveer hetzelfde meegemaakt, dus ik kan haar goed door de eerste heftigheid heen helpen. Ze heeft herbelevingen en nachtmerries, en ze begreep dat niet, maar ik kon gelukkig uitleggen hoe dat werkt na zo’n trauma. Ik heb ook voor minimaal een week verlof om voor haar en onze kinderen te zorgen. 
 

De huisarts werkt niet mee met het regelen van hulp, slachtoffer hulp hebben we nog niets van gehoord, dus ik heb de lijnen uitgegooid in mijn hulpverleners netwerk, en zij gaan haar helpen.

Het doet me zoveel pijn om mijn zus zo te zien. Ik doe alles wat ik kan, en word gelukkig met de dag weer beter.

Ook de kinderen weten nu wat er gebeurd is, en ze weten dat ze veilig zijn want P en N zitten in voorarrest.

We zijn nu meteen met alle instanties in zee om zsm een andere woning te vinden, waar we met zijn zessen gaan wonen.

Mijn zwager is er kapot van, maar hij is een binnenvetter. Hij kan er niet over praten en daar maak ik me zorgen om. Een van de betrokkenen loopt nog vrij rond. Zij heeft gisteren ook iemand op ons afgestuurd, hij zou het werk af komen maken. 
P wil mijn zus, mijn zwager en mij dood hebben. Gisteren heb ik ook een vuurwapen op me gericht gehad. Alleen P2 (de vrouw die de bewuste man gestuurd heeft) heeft mij onderschat. Ik had zelf voor de veiligheid ook een vuurwapen op zak. 
 

Het gebeurde eerst gisteren ochtend. De onbekende man had een bulldog/pitbull bij hem. Wij hebben drie pitbulls, van 2 jaar, 1 jaar en een pup van 20 weken. De man kwam heel agressief op ons aflopen. Wij waarschuwden hem dat we een roedel pitbulls hadden en dat er een pup bij was dus dat hij er niet doorheen moest lopen. Hij luisterde niet en liet zijn hond zelfs los. Deze hond greep meteen onze pup, waarop de oudere honden de pup gingen beschermen. De man gaf mij  hond, een hulphond een paar harde schoppen. Mijn zwager draaide door, hij heeft de man een flinke klap gegeven waarop de man aangifte ging doen. Mijn zwager heeft de hele dag op het bureau gezeten en wij kregen geen informatie niets. 
 

Aan het einde van de middag ging ik met onze jongste dochter, 7 jaar, de honden uitlaten. We gingen naar een veldje in het duin. Omdat we het toch niet helemaal vertrouwden heb ik voor de veiligheid een vuurwapen en taser bij me gehouden. 
 

Waar we bang voor waren gebeurde. Onze dochter en ik waren nog geen twee minuten op het veldje toen ik dezelfde man bij de ingang van het veld zag staan. Ik riep naar hem of hij zijn hond even vast wilde houden, zodat ik met onze honden weg kon gaan. De man keek me recht in mijn ogen aan, hij heeft me gehoord. Hij laat zijn hond los, en deze grijpt meteen weer onze pup. Onze andere twee honden zijn boven op de andere hond gesprongen, en ik heb mijn hand in de keel van de hond gestoken voor het kotsreflex zodat hij los liet, zodra de pup los was rende deze naar huis, en onze dochter rende achter hem aan. De oudste van onze honden sleepte de pup mee de bosjes in en de middelste wilde achter de hond aan die zodra hij mij los liet meteen weg rende. Toen ik mijn honden bij elkaar had was de man verdwenen. De hond rende naar het oosten de man is weg gelopen via het westen.

Terug lopend naar huis trof ik mijn grootste angst tegen. De man had onze dochter, met een mes tegen haar keel. De hond was nergens meer. Ik heb mijn wapen getrokken, hij dreigde onze dochter haar keel door te snijden waarop ik eerst een waarschuwingsschot de lucht in deed. De man schrok hiervan en liet mijn dochter los, zij rende naar mij toe en terwijl zij naar mij rende zag ik hem ook een wapen trekken. Het enige waar ik aan kon denken was de veiligheid van mijn dochter en zonder nadenken heb ik gericht geschoten, vier schoten. De man rende weg en ik heb direct de politie gebeld, zij kwamen ons meteen undercover ophalen.

 

Op het bureau heb ik het hele verhaal neergelegd en mijn wapen ingeleverd. Gezien de situatie heeft het OM besloten om geen zaak tegen mij te openen, omdat ik, al is het met een illegaal wapen alleen mijn familie heb beschermd en direct eerlijk geweest ben over wat ik gedaan heb. 

De man is gisteren opgepakt door het AT. De vrouw P2 konden we door een tip linken aan deze man. Naar haar loopt nog onderzoek.

Het verhaal is nog niet afgelopen vandaag, dat weet ik. Hoe het gaat lopen en wat er gaat gebeuren weet ik nog niet.

 

Het voelt allemaal alsof we in een film leven. zoveel heftige situaties. Ik merk dat ik in de overlevingsstand sta. Ik zorg voor mijn zus, zwager en de kinderen, maar bij mij komt het nog niet binnen.

In principe zou ik maandag teruggaan naar de kliniek, maar ik vind het moeilijk om mijn familie achter te laten. En ik ben ook bang. Mijn locatie is bekend en ook ik sta op de dodenlijst.

Wat ik hiermee wil nu, geen idee.Ik ben zowel slachtoffer als helper. Maar ik ben blij om m’n verhaal kwijt te kunnen hier.