Verhalen van het type Ervaring

Verhaal

Wat rest is pijn, woede en onmacht

Mijn verhaal zoals opgesteld in de politie aangifte. Op dinsdag 11 mei 2021, omstreeks 11:54 ben ik via Facebook messenger in contact gekomen met een vrouw. Al snel vroeg ze me om over te schakelen naar Whatsapp en gaf me haar telefoonnummer. Een internetcheck bracht aan het licht dat Wendy Yu een bekende Chinese erfgename, investeerder, beschermheer van de kunsten en filantroop is. Alles klonk oprecht en er ontstond al snel een chat vriendschap.  Na enige tijd introduceerde ze me in de wereld van de FOREX trading. Voor mij een compleet nieuwe wereld. Ik werd geholpen een account aan te maken bij het handelsplatform MT4, Binance en een account bij handelsbank acc-fx.com. Ze vond dat ik geld nodig had en wilde mij financieel helpen om meer geld te maken. Op Binance werden de Euro's gebruikt om Bitcoin te kopen. Ook moest ik een account aanmaken op acc-fx.com. Dit account is gekoppeld aan mijn MT4-app-account. De Bitcoin werd omgezet naar USD en op de rekening bij ACC-FC.COM gestort. Het is veranderd in USD om te kunnen handelen. Ik heb geld op de rekening gestort en we zijn begonnen met handelen. Er werd winst gemaakt, zo leek het tenminste. Uiteindelijk werd er door mij €50.500 gestort, zijnde al ons spaargeld voor de oude dag. Toen ik onlangs vroeg hoe ik een opname kon doen, veranderde de toon en bleef ze hameren op meer stortingen. Mails naar acc@acc-fx.com worden niet beantwoord. Op 12-07-2021 rond 09:00 ging haar Whatsapp-account op zwart. Ik heb niet langer de mogelijkheid om haar te benaderen. De zaak is gemeld bij Fraudehelpdesn.nl, AFM en FIOD. En dan komt pas het besef. De impact is zo groot. Instanties kunnen niets. De betrokken bank ING stelt “u heeft het zelf overgemaakt” en doet niets. Politie neemt aangifte op en laat al snel weten:Wat gebeurt er met uw zaak? We hebben op dit moment te weinig aanwijzingen of informatie om een onderzoek te starten. We bewaren uw zaak wel in onze administratie. Krijgen wij nieuwe informatie? Dan kunnen wij besluiten uw zaak toch te gaan onderzoeken. Dit zullen wij u dan laten weten. Heeft u zelf intussen nieuwe informatie die ons kan helpen? Neemt u dan contact met ons op. Nadere toelichting Ik heb uw aangifte ter beoordeling voor gelegd aan de financiële recherche. Uit hun onderzoek komt naar voren dat alle contacten en administratieve gegevens vanuit het buitenland afkomstig zijn en mogelijk adressen waarbij geen daders te achterhalen zijn en/of valse namen zijn gebruikt. Kortom, je staat machteloos. Je voelt je zoals je nog nooit gevoeld hebt. De schaamte om het te vertellen is te groot, het blijft dus een geheim dat dagelijks aan je blijft vreten.  Alleen de kinderen weten het. Ook het financiële gemis begint te knagen. Niks geen beschermde oude dag meer. Gedachten die je niet wilt hebben vullen je hoofd. Dit gun je werkelijk niemand. Wij hebben ermee te leven. Iedere dag weer....  
Verhaal

Te mooi om waar te zijn

Na een lange periode van rouw na het overlijden van mijn man, de stap gezet om te gaan daten. Ingeschreven bij 50plusmatch waar ik op zondag in contact kwam met een lieve man. Amerikaan met een Nederlandse moeder en Amerikaanse vader. Hij koos voor mij en ik voelde me voor het eerst in lange tijd weer geliefd. Maar domme muts die ik was, na een paar dagen kwam er een bericht dat hij af ging reizen naar China omdat hij daar zijn project af moest maken. 5 weken lieve e-mails in het Engels en Nederlands naar elkaar gestuurd. Er waren dagen dat er geen reactie kwam maar dat kwam volgens hem omdat de Chinezen alles blokkeerde en nog viel het kwartje niet bij mij. Op 24 december kwam er een nood mail dat hij in de problemen zat omdat hij het goud dat hij als betaling kreeg niet uit China kon krijgen. Of ik mijn gegevens en telefoonnummer wilde opgeven zodat het naar mij gestuurd kon worden. Dit was midden in de nacht. Gelukkig heb ik mijn gevoel gevolgd en geen gegevens met hem gedeeld. Daarna was het stil tot 30 december. Weer een bericht over dat hij vast zat in Xi'an en daar afwachtte om met het goud te kunnen reizen. Van mij mag hij daar wegrotten. Alles geblokkeerd want ik voelde me niet meer veilig. net of hij toch mijn leven in zou komen stappen. Ondanks dat hij toch geen gegevens van mij heeft. Inmiddels probeer ik weer het leven op te pakken maar het heeft wel mijn vertrouwen in mannen weggehaald. Ik heb mijn verhaal gedeeld met vrienden en collega's , zij  veroordelen me niet maar steunen me juist. Zij weten mijn verleden en wat het me gekost heeft om weer mijn hart te openen voor andere. Nu ben ik super voorzichtig en als een man zegt dat ik een mooie vrouw ben gaan er allerlei alarmbellen rinkelen. Mijn zelfbeeld heeft een enorme deuk opgelopen. Met dit verhaal wil ik andere waarschuwen die kwetsbaar zijn, net als dat ik was.  Wij hebben hier niet om gevraagd, wij zijn slachtoffer van criminelen die de kwetsbare vrouwen eruit pikken. Wij mogen er zijn!
Verhaal

Pas toen ik inzag dat ik een trauma had, kon ik er wat aan gaan doen.

Het is alweer een tijd geleden dat ik slachtoffer werd van datingfraude. Ik was er toen kapot van en besloot een boek te schrijven over mijn ervaringen. Ook interviewde ik lotgenoten om hun bevindingen in mijn boek op te kunnen nemen. Maar nu, negen jaar later, is dat boek nog steeds niet af. Echter, mijn datingfraudeverhaal is wel opgenomen in het boek van een ander. Henk Steenhuis heeft een bundel uitgebracht met de titel ’Zin in het alledaagse. De kunst om ons leven betekenis te geven.’ Nou dat is zeker een hele kunst gebleken om mijn leven weer zin en betekenis te geven! De eerste tijd bestond uit zien te overleven. Ik sleepte me naar mijn werk, huilde veel, sliep slecht…ik was mijn toekomstperspectief kwijt. Wat nu? Ik vluchtte in een relatie, verhuisde naar het noorden, werd ziek en stopte met werken. Ik had een trauma. Pas toen ik dat inzag, kon ik er wat aan gaan doen. Traumatherapie volgde en ik ging in een lotgenotengroep bij Slachtofferhulp Nederland. Daarna ging het langzaamaan beter met mij. Ik verbrak de relatie, ging terug verhuizen naar mijn geliefde provincie Zeeland en bouwde mezelf verder op, zou je kunnen zeggen. Ik moest weer geld gaan verdienen, maar was mijn zelfvertrouwen kwijt. Door het aan te gaan, het gewoon te doen, groeide ik weer, maar het was een lange weg. Ik ben veel problemen tegen gekomen na die datingfraude, heel veel. Mijn leven was nooit zo moeilijk geweest! Ik besloot lotgenoten te gaan bijstaan door mijn verhaal te vertellen op mijn website, in de krant, in de Margriet, en in een podcast voor Trouw. Verder ben ik ambassadeur voor de online community van datingfraudeslachtoffers en heb ik mij bij de uitgeverij van het boek aangemeld om mijn verhaal te vertellen waar dat gewenst is. Aanvankelijk wilde ik er zelfs mijn beroep van maken door als geestelijk verzorger lotgenoten bij te staan, maar daar ben ik op teruggekomen. Ik werk weer in het onderwijs met kinderen en dat bevalt mij prima. Achteraf kan ik zeggen dat ik er nooit vrijwillig voor gekozen zou hebben om me te laten oplichten via mijn hart! Maar het heeft me uiteindelijk wel hier gebracht waar ik nu sta en ik ben weer een gelukkig mens. En misschien ga ik dat boek toch nog schrijven, al is het maar uit dank voor mijn lotgenoten die mij hun verhaal hebben toevertrouwd.
Verhaal

Waarom ik ambassadeur wil zijn

Het is nu twee jaar geleden dat mijn lieve vriendin afscheid nam. Ze was een slimme, sociale, enthousiaste en energieke vrouw. Deze eigenschappen zorgden ervoor dat ze alles uit het leven haalde. Als ze ergens voor ging, dan ging ze er ook vol voor. Hierdoor had ze zelden rust en had ze moeite om ‘in het nu’ te zijn. Haar gedachten stonden nooit stil. Als je teveel nadenkt, kan dat ervoor zorgen dat je ook teveel bij zaken stilstaat. Dat je nadenkt over wat er allemaal mis kan gaan, dat je problemen uitvergroot en moeilijk los kan laten. Bij haar was dat ook het geval. De combinatie van -hoogstwaarschijnlijk- hoogbegaafdheid en ADHD waren misschien niet de oorzaak, maar speelde daarbij zeker een rol. In 2012 ging het voor het eerst echt mis. Ze ging steeds slechter slapen en had steeds meer moeite met prikkels. Omdat ze er -onterecht- van overtuigd was dat het door haar schildklier kwam, bezochten we verschillende internisten. Een van hen bleek achteraf de beste diagnose te hebben: iets psychisch. Die diagnose accepteerde ze niet. De moeilijke periode duurde enkele maanden en eindigde heel abrupt. Alsof er een knop om werd gezet in haar hoofd, was er opeens ‘niets’ meer aan de hand. Niet helemaal niets, want de onrust was er zoals altijd nog steeds. In de daaropvolgende jaren volgde nog enkele depressies. Langzaam drong het tot haar door dat het iets psychisch was. Tussen de moeilijke perioden door deed ze pogingen om aan de oorzaak te werken. Om het te voorkomen. De slechte situatie bij de GGZ zorgde echter voor meer problemen dan oplossingen. Iedere keer weer op een wachtlijst komen. En als ze dan aan de beurt was, kreeg ze maar een klein aantal sessies aangeboden. Haar angst voor antidepressiva maakte het allemaal niet makkelijker. In oktober 2019 ging het voor het laatst mis. Ze knokte hard om uit de depressie te komen. Schreef haar vingers blauw aan de zelfhulpoefeningen. Ze bezocht haar huisarts en ging redelijk positief weer naar huis. Het optimisme verdween al snel. Twee dagen later kwam ik uit mijn werk. Ik ging ons huis binnen en vond haar voor mijn gevoel tussen leven en dood. Zo voelde het, ook al leefde ze al enige tijd niet meer. Het gaf me echter het gevoel een beetje afscheid van haar te kunnen nemen. En er tot op het laatst voor haar te kunnen zijn. Rust. Vanaf dat moment had ze eindelijk rust. Haar taak zat erop. Zoals ze zelf schreef: ‘Het is klaar. Alles gedaan en bereikt wat ik wilde’. En het lukt me ook er zo op terug te kijken. Haar karakter maakte het haar moeilijk, maar zorgde ervoor dat ze alles uit het leven haalde. Ze heeft in haar 41 jaar meer gedaan en dan de meesten van ons zullen doen in een langer leven. Haar problemen waren bij vrijwel niemand bekend. De ernst in ieder geval niet. Dat wilde ze niet. Haar afscheid kwam dan ook als een grote verrassing. We hebben haar een mooi afscheid gegeven. Onderdeel daarvan was voor mij het vertellen van haar verhaal. Ze verdiende het om herinnerd te worden als iemand die oprecht veel plezier in het leven had, maar wiens karakter het haar zo nu en dan moeilijk maakte. Moeilijkheden die waarschijnlijk altijd onderdeel van haar leven zouden blijven. Iemand die wat gemaakt heeft van het leven, altijd voor mensen klaarstond en bovenal, veel betekend heeft voor de de natuur. Iemand die er altijd van overtuigd was dat je zelf moet kunnen beslissen wanneer je afscheid neemt. Ik kan niet anders daar haar besluit te respecteren en dankbaar te zijn voor de twintig mooie jaren samen. Wat heb ik gedaan om dit grote verlies te verwerken? Ik merkte dat het een proces was met ups en downs. Dat heb ik kunnen accepteren. Als het minder ging, ben ik bewust de confrontatie aangegaan met mijn emoties. Door bijvoorbeeld foto’s van haar te bekijken. Als het beter ging, schreef ik bijvoorbeeld alle mooie herinneringen aan haar in een boekje. Die herinneringen haal ik op als ik bij haar rustplaats ben en met haar praat. Iedereen die besluit zelf afscheid te nemen, verdient nabestaanden die positief aan hem/haar terugdenken. Die het verlies goed kunnen verwerken, zodat alleen de mooie herinneringen overblijven. Daarom ben ik ambassadeur van dit forum. Ik heb in mijn groepssessies bij Slachtofferhulp gemerkt hoe belangrijk het is om met lotgenoten ervaringen uit te wisselen. Daarom is dit forum ook belangrijk en wil ik hieraan mijn steentje bijdragen.
Verhaal

Misbruik zoon

Hallo Allemaal, ik houd mijn verhaal voor nu kort. 2 weken geleden hebben mijn man en ik via iemand anders gehoord dat onze zoon 16 Jr vanaf zijn 12e tot nu in de vakanties wordt misbruikt door een vriend van de familie. We waren kapot, hadden een stuk ongeloof, wisten niet waar te beginnen met hulp. Nu ben ik hier terecht gekomen voor een stukje herkenning, we zijn bij de huisarts geweest en komt er langzaam hulp. Vandaag ga ik een 1e gesprek plannen met de politie want dat wilde hij eerst nog niet maar nu zijn we er wel aan toe. Een complicerende factor is dat deze persoon uitgezaaide kanker heeft en we dus normaal mega klaar zouden staan voor deze persoon. Pff toch nog een lang verhaal...
Verhaal

1 jaar na dato

Gisteren was het precies 1 jaar geleden dat ik slachtoffer werd van WhatsApp fraude. Nog steeds gaat er geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Niet te geloven wat een vreselijke impact zo'n gebeurtenis op je leven heeft. Een paar weken geleden kreeg ik nog een mail van een politie rechercheur die onderzoek doet naar dit soort fraude. Ik sloeg weer helemaal op tilt, want ik bent zo achterdochtig geworden! Facebook en Insta accounts verwijderd, geen telefoonnummer meer op mijn website vermeld, telefoontjes vanaf een onbekend nummer neem ik niet op, alle mail check en dubbelcheck ik. Te gek voor woorden toch, dat je zo bang bent geworden? En nog steeds word ik zo verdrietig als ik weer nieuwe meldingen lees op deze site. Wat ik je wil aanraden: deel je verhaal met zoveel mogelijk mensen. Stap over je schaamte heen. Doordat ik mijn verhaal heel veel heb gedeeld, hoorde ik al van 2 personen die er niet zijn ingetuind omdat ze gewaarschuwd waren. Dat is dan weer een kleine opsteker.
Verhaal

Ingebroken in kelderbox

Een tijdje geleden kwam ik in de parkeergarage en zag ik spullen van mij buiten mijn kelderbox staan. Toen ik dichterbij kwam jawel, braaksporen. En toen ik de deur opendeed een grote bende van uit frustratie kapot getrokken dozen en een enorme bende. Terwijl er overal camera's staan!!! Politie heeft aangifte geweigerd, zelf heeft het mij weken gekost om alles op te ruimen en uit te zoeken. Buit; Nintendo Wii met toebehoren en spelletjes. Alles eerlijk verteld tegen Interpolis echte leeftijd. Kreeg maar liefst 13 euro terug. Ik hoef geen hulp, maar vindt het erg dat smerige ratten aan je persoonlijke spullen hebben gezeten en de politie er niets tegen doet.
Verhaal

Fraude met crypto

Hallo allemaal, Fijn dat deze groep bestaat. Hartverscheurend om al deze verhalen te lezen! Ook ik heb zo’n verhaal waar ik eigenlijk nog steeds middenin zit. Laatste tijd verdiep ik me steeds meer in crypto wereld en aandelen enz. Er kwam een advertentie voorbij op insta over een platform die helpen met investeren, cursussen geven, professioneel advies enz. Ik heb me aangemeld voor meer info. De ad is overigens in het Russisch (mijn moedertaal) De volgende dag ben ik gebeld door een Engels nummer. Ik vond het raar, niet opgenomen. Ze belden een aantal keren op verschillende tijdstippen. Dat heb ik mijn man verteld en hij zei neem je toch op? Kun je toch altijd weer ophangen toch?  Had ik maar nooit opgenomen maar dat is achteraf.  Heb opgenomen. Een vriendelijke man vertelde dat ik me had aangemeld voor meer info over crypto en aandelen markt. Hij is van het Engels bedrijf Golden Stanley. Ze hebben een investerings platform met een adviseur die aan je gekoppeld wordt en gaat jou vertellen waar je in moet investeren. Ze krijgen dan 10% van je winst. Klonk goed. Ik heb me aangemeld.  Ik investeer met bitcoins in meerdere platforms en dat gaat tot nu toe goed.  Later werd ik gebeld door mijn adviseur. Hij was erg vriendelijk en won mijn vertrouwen. Ik heb mijn eerste 1000 ingelegd in de platform. Hij liet alles zien hoe alles werkt en we hebben een eerste winstgevende deal gemaakt.  Hij vertelde dat vanaf 5000 euro word ik de eerste maand verzekerd dus kan sowieso geen verlies maken. Waarom ik zei dat als verdere deals ook winstgevend zullen zijn ik bereid ben om pakket van 5000 aan te schaffen. (Niet te geloven, hoe dom…) Hij liet mij natuurlijk winstgevende deals zien. Ik zag het geld groeien en werd enthousiast. Dus nog eens 3700 overgemaakt om er 5000 van te maken.  Ik kan het nog steeds niet bevatten dat het mij overkomen is. Het ging zo snel! In een avond heb ik 4700 euro overgemaakt aan iemand die ik niet ken! Heb in die nacht niet goed geslapen. Had zo’n naar gevoel. Was midden in de nacht wakker en begon het bedrijf te googelen maar kon niet echt iets vinden. Op social media ook weinig volgers en weinig interactie. Toch bleef ik hoop houden dat het misschien een startup bedrijf is wat nog niet echt bekend is. Maar diep in mij wist ik dat ik ben opgelicht.  De volgende dag belde hij weer op om een transactie deal te maken en hij had in de avond nog een super winstgevende deal voor mij. S avonds belde hij op en was laaiend enthousiast over een ethereum deal waar ik vanaf 10000 kon instappen. Toen zakte moed in mijn schoenen. Nu wist ik zeker dat het oplichterij was. Ik bedankte vriendelijk en we namen afscheid.  De volgende 5 dagen zat ik in een soort roes… geen concentratie, brok in mijn keel waardoor ik niet kon eten. Werd misselijk van elk hap, verhoogde hartslag, erg rusteloos en zeer slechte nachtrust, flashbacks.  Het is nu precies een week geleden. Het gaat beter met mij. Ik ga naar mijn werk, doe leuke dingen met mijn gezin maar af en toe schrik ik een soort van wakker en denk aan het enorme bedrag wat ik kwijt ben. Ik kan het met niemand delen… voel me zo dom, naïef, impulsief. Schaam me heel erg! Mijn man weet het niet. Ik durf het absoluut niet te vertellen. Daarom zoek ik steun in deze groep.  Maar het stomme is… ik heb nog steeds contact met mijn adviseur. Ik probeer niet te laten merken dat ik het WEET en wil hem overhalen om een deel van het geld terug te boeken zodat ik meer vertrouwen in hun zal hebben en wellicht later bereid zal zal zijn meer te investeren. Nog zonder succes… Aan de ene kant wil ik het achter me laten en verder gaan met mijn leven. Aan de andere kan blijf ik hoop houden dat hij erin trapt en en een deel zal terug storten. Maar dat betekent wel dat ik elke keer super gestresst raak als hij belt. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen…  inmiddels 3 kilo afgevallen (wat ik overigens niet  zo erg vind met het oog op de komende strand seizoen :) maar eerlijk is eerlijk voel nog steeds miserabel en weet niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan… zo’n heftige lichamelijke reactie heb ik voor het eerst in mijn leven.  ik probeer het te relativeren en te focussen op de goede dingen in mijn leven maar ben bang dat dit verhaal mij nog lang zal blijven achtervolgen
Verhaal

Ik ben moe, bang en kwaad.

Dat wordt opereren, meneer. Drie woorden die na jarenlange therapie met mijn rechteroog werden uitgesproken. Mijn rechteroog, zo vaak dichtgeslagen, gekrabd en beschadigd door haar. Altijd per ongeluk, altijd mijn eigen schuld, altijd de angst dat de blindheid permanent was. Het is van glasvochtloslating naar een chronische ontsteking, naar uveïtis, naar steeds zwaardere medicijnen gegaan. En daardoor staar ontwikkeld en resistentie voor bepaalde medicijnen, totdat de implantaten niet meer werkten en de lens vertroebeld is. Nog steeds moe van de jaren dat ik mijzelf toe liet dit te ondergaan, lotgenoten verhalen lees en merk dat het geweld niet stoppen gaat. Bang, omdat de operatie geen enkele garantie geeft dat het een positief resultaat wordt.  Kwaad. Op alles wat er is gebeurd en waarom het gewoon nog door gaat. En steeds vaker kwaad op mijzelf en mijn houding tegenover alles en iedereen. Keihard werken om niet te hoeven praten of therapie te volgen, geen aangifte doen uit angst voor alles wat er dan gebeuren gaat, mensen helpen om zelf maar niet geholpen te worden.  Geen positief verhaal dit keer. Maar ook dat mag ik mijzelf toestaan. Niet om zielig gevonden te worden, maar om te delen wat ik voel. Helaas hoort dat er ook bij.
Verhaal

Misbruik bespreekbaar maken binnen de familie

Toen ik 7 jaar oud was werd ik misbruikt door mijn oudere broer. Een jaar geleden liep ik vast en realiseerde ik me dat ik niet anders meer kon dan erover praten. Ik vertelde het voor het eerst aan mijn vriend, voordat ik het hem vertelde vroeg ik hem: wil je alsjeblieft niet anders naar mij kijken als ik je dit heb verteld? Eenmaal verteld durfde ik nog niet te vertellen wie de misbruiker was, daar schaamde ik me zo erg voor. Dat heb ik pas verteld nadat ik al een tijdje in behandeling was bij mijn psycholoog. Het moeilijkste vind ik dat mijn broer mij dit heeft aangedaan. Ik moest dit aan mijn ouders vertellen en aan mijn jongere broer. Zij hebben nooit iets gemerkt, hoeveel verdriet hen dit deed was heel naar om te zien. Ik moest constant tegen mezelf zeggen: dit is niet mijn schuld maar zijn schuld. Die schuldgevoelens zitten zo diep. Ik blijf het iets onwerkelijks vinden, dat ik dit meer dan 20 jaar weg heb kunnen stoppen en zo normaal heb kunnen doen naar familie en misbruiker. Ik ging goed om met zijn vriendin en ik paste op zijn kinderen. Ik voel me bijna schuldig dat ik voorheen 'normaal' heb gedaan, alsof ik niet eerlijk ben geweest.  Ik vraag mezelf constant af: was het echt nodig om dit verhaal naar buiten te brengen? Viel het niet gewoon heel erg mee? En de vraag, kan ik het hem kwalijk nemen, hij was pas 14 jaar? Ik vraag me af hoe andere mensen er mee om zijn gegaan wanneer er misbruik in de familie voor kwam. Ik heb het niet aan iedereen verteld in de familie. Maar ik vrees dat er in de toekomst vragen komen waarom we bijvoorbeeld niet meer met elkaar omgaan. Groetjes B.